Toen waren ze kinderen. Samen met hun moeder en hun jongere zusje verlaten ze Roemenië om zich te herenigen met hun stiefvader. Die woont al in Antwerpen en werkt er in de bouwsector werkt.
De reis
De busreis duurt lang. Ze rijden door gebergtes en bossen, langs steden die ze niet kennen. Onderweg zien ze parken, spelende kinderen, draaimolens en de zee. Voor Alex en Maria voelt de reis als een klein avontuur.
Alles nieuw
In België is alles anders. De taal klinkt vreemd en de mensen zien er anders uit. Op school lijken de lessen een beetje op die in Roemenië, maar nu leren ze ook Nederlands. Thuis oefenen ze samen met hun ouders, zodat iedereen de taal leert.
Wat ze missen
Maria speelde in Roemenië blokfluit. In België vindt ze niet meteen een school om verder te leren. Ze mist haar vrienden. Alex mist zijn grootouders en de Roemeense taal. Toch maken ze allebei snel nieuwe vrienden. In Park Spoor Noord rijden ze vaak rond met hun fiets en step. Dat is hun lievelingsplek.
Tekening van Alexandru-Mihail en Cristina-Maria Draghici uit 2013, toen ze negen en elf jaar oud waren. (RSL.2013.093.007)
Een nieuwe thuis
Alex vindt de mensen in België soms wat kouder, maar hij voelt zich thuis omdat zijn familie bij hem is. Toch is hij steeds blij om tijdens vakanties naar Roemenië terug te keren. Op die momenten zien ze ook hun biologische papa terug. Maria vindt België mooi, behalve als het regent. Ze weet dat ze hier meer kansen heeft. Beiden missen ze Roemenië, maar België is nu hun thuis.
Vandaag
Vandaag zijn Alex en Maria blij dat hun verhaal in het museum wordt bewaard. Ooit zullen hun kinderen en kleinkinderen het lezen. Ze weten hoe moeilijk migreren kan zijn en hopen dat hun verhaal andere nieuwkomers moed geeft: “het komt goed!”.