Als jongen merkt hij al snel dat hij anders is. Hij voldoet niet aan het beeld van de “stoere man” dat van jongens wordt verwacht. Op school wordt hij vaak gepest. Hij weet al vroeg dat hij op mannen valt, maar houdt dat geheim.
De stap naar activisme
In 2013 kijkt Emzo samen met zijn familie naar beelden van een protest voor LGBTQI+-rechten. Het protest loopt uit de hand en zijn familie geeft harde, homofobe opmerkingen. Emzo is dan 23 jaar en voor hem is dat het moment waarop hij beslist dat hij niet langer wil zwijgen. Hij sluit zich aan bij een LGBTQIA+-organisatie en werkt drie jaar lang als activist. Hij organiseert acties, spreekt in het openbaar en wordt een bekend gezicht in zijn land.
Een gevaarlijk beroep…
Maar Emzo's activisme brengt gevaar met zich mee. Hij krijgt doodsbedreigingen, wordt gevolgd en zijn familie wordt lastiggevallen. Tijdens een manifestatie in Tbilisi worden hij en zijn medestanders aangevallen door gewelddadige groepen. Hoewel hij zich eerst niet laat intimideren, wordt het in 2018 toch te gevaarlijk en beslist hij om Georgië te verlaten.
Vlucht naar België
Met hulp van de Amerikaanse non-profit organisatie Freedom House komt Emzo naar België en vraagt er asiel aan. In het asielcentrum wordt hij op een kamer geplaatst met andere mannen. Georgiërs herkennen hem en vertellen rond dat hij homo is. Uit angst slaapt hij daarom vaak buiten het centrum, bij kennissen en vrienden. Later wordt hij overgeplaatst naar een veiliger centrum.
Een nieuw begin
In België begint Emzo helemaal opnieuw. Maar de start is moeilijk. De stress en onzekerheid wegen zwaar op zijn mentale gezondheid. Daarom zoekt hij hulp. Via een maatschappelijk assistent komt hij bij Solentra terecht, een organisatie die psychologische ondersteuning geeft aan vluchtelingen. Die begeleiding helpt hem om beter met alles om te gaan en weer vooruit te kijken.
Emzo bij een optocht in België.
Zijn persoonlijke strijd geeft Emzo ook nieuwe kracht. Hij leert Nederlands, zoekt contact met LGBTQI+-organisaties en zet zijn strijd voor gelijke rechten ook in België voort. Later vindt hij werk bij het Roze Huis in Antwerpen. Met tijd en steun van collega’s en vrienden vindt hij langzaam maar zeker zijn plek in België.
Een aandenken
De Georgische vlag waarmee hij deelnam aan protesten, blijft zijn laatste band met zijn thuisland. Uiteindelijk schenkt hij de vlag aan het Red Star Line Museum. Voor Emzo is dat een moment van trots: de Georgische vlag krijgt er een plek als symbool van moed en diversiteit. Samen met een Belgische vriend richt hij de vzw BelGeo Fusion op, die bruggen slaat tussen de Georgische en Belgische gemeenschap. Vandaag blijft hij zich actief inzetten voor mensen die, net als hij, hun land moesten ontvluchten vanwege hun seksuele geaardheid.